جهت باز شدن منوی اصلی و جستجو اینجا کلیک کنید.

سامانه پیام کوتاه: 30009900661341

مرزن نیوز/ بهترین نمونه‌ بارز و زنده از عشق و ایثارمادران معاصر که پر ارزش ترین روزهای عمرگرانمایه خود از جوانی تا کهولت را صرف یاری نیازمندان و محرومان جامعه کرد، بانو اشرف قندهاری (موسس آسایشگاه خیریه کهریزک) است.

گزارش: محمدرضا ظفری
سال گذشته به مناسبت گرامیداشت روز زن، توسط ریاست جمهوری کشورمان از خدمات ارزنده‌ و یک عمر تلاش مادری ایرانی که نیمی از عمر پر برکت خود را فداکارانه صرف کمک به محرومان و بی سرپرستان  جامعه کرد تقدیر بعمل آمد.  بانو اشرف قندهاری نامی ناشناخته در این آب و خاک نیست که در چنین روزی مورد توجه ریاست جمهوری قرار گرفت بلکه همه ایشان را با واژه ی فداکاری می شناسند. با این وصف جای آن دارد همه‌ی ما این روزها که در حال هوای روز مادر قرار داریم بیشتر از اینگونه شیر زنان بدانیم و با تفکربیندیشیم و خوب بیاموزیم، تا شاید کمی از بداخلاقی‌ها، بهانه جوئی، ناسازگاری و بی‌حوصلگی خود شرمنده شویم و بیندیشیم که چه هستیم ، چرا و برای چه آمده‌ایم، چه کاره ایم و چه باید کنیم و یا چه باشیم؟! تا موجب محرومیت یا محرومیت‌هایی که امروزه  در اجتماعات شاهد آن هستیم نباشیم و یا به فکر کاری برای محرومان باشیم.. . با این مقدمه و تقدیر از مادران فداکار به مناسبت روز زن و گرامیداشت مقام  مادر بخشی از فعالیت های این بانوی بزرگوار و فداکار را در مسیر دشوار کمک به محرومان جامعه از زمان آغاز کار تا به سرانجام رسیدن آن در ذیل مطالب می خوانید.  
بهترین نمونه‌ی بارز و زنده از عشق و ایثارمادران معاصر که پر ارزش ترین  روزهای عمرگرانمایه خود از جوانی تا کهولت را بجای نشستن کنج خانه در تلاشی وصف ناپذیر چون شمعی سوخت وتمام توان خود راصرف یاری نیازمندان و محرومان جامعه کرد بانو اشرف قندهاری (موسس آسایشگاه خیریه کهریزک) است.
این مادرکه نمونه بارز و قابل لمس  فداکاری  مادران این سرزمین است در  شرایط بسیارسخت از مخروبه ای که قابلیت استفاده وکاربری برای هیچ کاری را در آن زمان نداشت به پناهگاهی برای کمک به محرومان تبدیل کرد که امروز میتوان گفت این حرکت او مدل و سرآغاز فصل نوینی برای تاسیس بسیاری از موسسات خیریه از این شکل در کشورمان شده است.  
بانو اشرف قندهاری متولد سال 1303 در شهر مشهد و ازخانواده‌ای تاجر پیشه و مادری خانه‌دار پا به عرصه وجود نهاد. او پس از 10 سالگی به اقتضای حرفه ی پدر با خانواده به تهران نقل مکان کرد. در سن 16 سالگی با یکی از اقوام نزدیک ازدواج کرد و حاصل این وصلت دو فرزند پسر و یک دختر و 9 نوه می‌باشد.


او در دوران جوانی و زندگی در تهران ، محله «شمیران قدیم» با توجه به محرومیت هایی که در برخی نقاط و محلات پائین شهر در آن زمان وجود داشت برآن شد تا با همراهی مادر گرامی و خواهران خود به این مناطق رفته ودر حد امکان به محرومان سرکشی و کاری برای آن ها انجام دهد. شرایط نامطلوب زندگی بسیاری از مردم آن زمان موجب شد تا او و همفکرانش برای کمک به این محرومان اقداماتی صورت دهند و همین جمع نخستین هسته ی «گروه بانوان نیکوکار» با هدایت وی ، اشرف قندهاری شکل گرفت که سالهای بعد و از ابتدای سال 1340 این گروه با استقبال زنان فامیل و آشنایان با همین نام و عنوان توسعه یافت و در تمامی وقایع ،مسائل و مصائب و حوادث غیرمترقبه مانند سیل، زلزله نظایر آن بعنوان امداد و پرستاری بدون هیچ چشمداشتی به صورت خود جوش حضور می‌یافتند و غالباً از دارائی شخصی خویش نیز هزینه می کردند که سرپرستی کودکان یتیم بر جا مانده از این حوادث بخشی از آن بود و ایشان برای ساماندهی محرومان از هیچ کوشش و تلاشی دریغ نمی‌ورزیدند.
 بانو قندهاری دریکی ازهمین پیگیری‌ها به سال 1351 درجنوبی‌ترین نقطه شهر تهران با ساختمانی کوچک و مخروبه‌ای در زمینی به وسعت تقریبی هزارمتر که در آن زمان به آسایشگاه خیریه کهریزک معروف بود برخورد کرد. بنا برگفته خود بانو قندهاری که طی مصاحبه‌ای که در روزنامه ایران «یکشنبه 14 اردیبهشت  92 به قلم مهدیه شایگان انتشاریافته است» (1)گفته است: وسط کویرخشک؛ درجنوبی‌ترین نقطه شهر تهران با این آسایشگاه که مدیر آن مرکز انسان شریفی بنام دکتر محمدرضا حکیم زاده بود آشنا شدم و اوضاع آنجا را بسیار اسفبار و نابسامان دیدم به نحوی که دل هر انسانی را به درد می‌آورد.
مشاهده این واقعه تلخ و مصائب و مشکلاتی که دکتر حکیم زاده درخصوص کمبود و کاستی‌های این مرکز (آسایشگاه خیریه کهریزک درآن روزها) به این بانوی فداکار و همراهانش بازگو کرد موجب تأثر و تحول شگرفی در زندگی این زن نیکوکار و همفکرانش شد و او با ابراز تمایل و اعلام همکاری خود و دوستانش، به کمک برخی دیگر از بانوان نیکوکار مانند بانو شریفه کاتوزیان و پدر و مادر خود ،  طرح و برنامه‌‌های موثر و مفیدی برای کمک به حل مشکلات این مرکز تدارک دیدند وبا  ایمانی که دراو و همکارانش به موفقیت در راه کمک به محرومان وجود داشت  امروز آسایشگاه خیریه کهریزک در طول بیش از 42 سال فعالیت بی وقفه اشرف قندهاری  و بانوان همفکر او (جمعیت بانوان نیکوکار) از شکل غیر قابل تحمل و اسفبار که با دیدن صحنه‌ای از آن قلب هر انسانی مملو از درد و رنج و تاثر می شد، وهر بیننده ای را در نگاه نخست به اوج کمبودهای این مرکز و مشکلاتش واقف می‌ساخت، به آسایشگاه و مجتمع بزرگی برای پناه و کمک به محرومان تبدل شد.
فداکاری بانو قندهاری و همراهانش و دکتر حکیم زاده  که در همان ابتدای راه  به علت بیماری قلبی دار فانی را وداع گفت و این بانوان را با کوهی از مصائب به امان خدا تنها گذاشت، از این مرکز یک  بهشت بسیار بزرگ و مجهز و زیبا ساخته است که امروزه در فضایی به وسعت 42 هکتار از 1750 مددجوی نیازمند «سالمندان مرد و زن، کودکان بی سرپرست خیابانی و حوادث و نیز بیماران ام. اس، که توانسته است پناهگاه امن و آرامی برای بی‌پناهان و نیازمندان باشد نگهداری می کند.


 البته بانو اشرف قندهاری سال گذشته به دلیل تفاوت‌هایی که در نگرش مدیریتی هیات مدیره جدید این مرکز اعمال شد وایشان نیز برای پیشگیری از هرگونه مشکلی در اداره آسایشگاه ، از جمع هیات امناء کهریزک استعفاکرد و جای خود را به جوانترها داد. و این اقدام اشرف قندهاری شاید به ظاهر بهانه خوبی برای بازنشستگی و فاصله گرفتن او از هیاهوی کار و زندگی پس از عمری تلاش و کوشش وصف ناپذیر برای کمک به محرومان باشد، اما این روزها با دیدن چهره نازنین این مادر نیکوکار وعاشق که تندیسی از عشق وفداکاری است، شما همچنان در رخسارمهربانش ، در نگاه عمیقش و پیکر سالمند او که شکر خدا همچنان استوار مانده است ، دغدغه محرومان جامعه موج می‌زند و این همان نکته ای است که گاهی اوقات مادرها در واکنش فرزندان به آن ها می گویند وهمه ما آنرا از زبان مادران مان به دفعات شنیده ایم : مادر نشدی تا بفهمی من چی می گم!!
جا دارد به عنوان یک ایرانی از توجه ریاست جمهوری کشورمان وهمسر ایشان به این مادر فداکار که به مناسبت روز زن و مادراز یک عمر خدمات و زحمات ایثارگونه‌ی اشرف قندهاری تقدیر شایسته ای به عمل آورند تقدیر شود ،اما همه ما به این حقیقت واقفیم  سپاسگزاری از زحمات هرفرد نیکوکار رضایت پروردگار را در پی دارد و شایسته است  علاوه بر تقدیر و سپاس از زحمات مادران فداکار از این مادر و مادرانی از این جنس، که به حق تندیسی از عشق و فداکاری هستند در تمامی شهرهای ایران به خصوص در پارک هایی با نام مادر مزین هستند تندیسی از مادر با عنوان «عشق و فداکاری مادران معاصر ایرانی» نصب شود، تا همه ی ما درکنار توجه به روح اعتقادی، تربیتی و اخلاقی، ونیز عشق به خداوند و هستی ، هم نوع ، همزاد پنداری و حس مسئولیت نسبت همدیگر و به برخی مسائل اجتماع، این گونه انسان های فداکار را همیشه برای یادآوری بعنوان نمونه‌ ای از فداکاری و عشق در عصر حاضر  در یاد زنده بداریم و لحظه‌ای همگی به تفکر و اندیشه در اعمالمان فرو رویم. «تا بدانیم که چه هستیم، چرا و برای چه آمده‌ایم و خداوند چه توانایی‌هایی به ما داده است و باید چه کنیم تا موثر و مفید باشیم.
برخی اطلاعات مندرج در این سطور برداشتی از مصاحبه همکار گرامی سرکار خانم مهدیه شایگان با بانو اشرف قندهاری است که در تاریخ 14 اردی بهشت 93 در روزنامه ایران به چاپ رسیده است.

نوشتن نظرات

تبلیغات در مرزن نیوز

صفحه نخست دیارسبز

روزنامه دیارسبز

چاپ و تبلیغات کندو

چاپ و تبلیغات کندو

صفحه نخست دیارسبز

صفحه نخست دیارسبز

دوربین مداربسته - آریا ایمن

دوربین مداربسته - آریا ایمن